Μια Μάνα εκεί έξω
Μπορεί να είναι ένα κομμάτι κρέας, ένα αυτοκινητάκι ή ένα κουτί γάλα. Δεν είναι τίποτα. Για σας. Γι΄αυτήν τη μάνα μπορεί να είναι τα πάντα. Ρωτήστε τη κιόλας αν μπορείτε τι μπορεί να χρειάζεται για το παιδί της.
Δεν θα ξοδέψετε πολλά. Μόνο λίγα δευτερόλεπτα. Και θα δώσετε αγάπη.
Αν μάλιστα έχετε και το δικό σας παιδί μαζί και δει την κίνηση και την ευγένεια σας, το δώρο θα είναι διπλό. Μουτς άπειρα.
Κάτω από τον ουρανό όλα
Νεράιδα, ξενεράιδα, αυτό τον καιρό νιώθω πληγωμένη και αδύναμη. Μικρή και ανίκανη να σταθώ στους ανθρώπους που έρχονται σε επαφή με το givethekids. Συχωρέστε με αν φανώ μελό, ξέρετε πως δεν μου αρέσει, αλλά…
Δεν είναι εύκολο να μείνεις ψύχραιμη όταν γονείς σου περιγράφουν πώς είναι η ζωή τους και των παιδιών τους χωρίς ρεύμα, φως, ενέργεια, πείτε το όπως θέλετε. Ανεξάρτητα γιατί έφτασαν μέχρι εδώ, δεν αντέχεται η σκέψη της απουσίας του αγαθού που προσφέρει η κυρία ΔΕΗ. Ακόμα κι αν ζητούν να τους κάνουν διακανονισμό ώστε να επανέλθει το ρεύμα σπίτι, η κυρία ΔΕΗ αρνείται πεισματικά, αν δεν αποπληρωθεί το οφειλόμενο ποσό.
Πείτε μου τι να πω σε αυτή τη μάνα που μου λέει πως τα παιδιά της δεν μπορούν να διαβάσουν μετά τις 5 που πέφτει ο ήλιος. Για να μην σκεφτώ τη θέρμανση, το φαγητό, το νερό. Αγαπημένοι μου, είναι εξοργιστικό και ανυπόφορο.
Αφού οι άνθρωποι δεν μπορούν, ας μας στηρίξει με το φως του ο ουρανός.
Μουτς άπειρα.
Σας ευχαριστώ που είστε εδώ.
Αγάπη είναι…
Όταν μήνες πριν, μας έγραψε η Δήμητρα Κωστάκη, πως ήθελε στη βάφτιση του μικρού της να ζητήσει από τους καλεσμένους της όχι δώρα, αλλά χαρίσματα για το givethekids η συγκίνηση ήταν πολύ μεγάλη. Τώρα, ένα μήνα αφού παραλάβαμε όλα όσα συγκέντρωσε, η χαρά είναι ακόμα μεγαλύτερη.
Πολλά και υπέροχα πράγματα, με περιγραφή του τι περιείχε το καθετί. Μα δεν έχει σημασία τόσο αυτό, όσο η ίδια η σκέψη της Δήμητρας και του άντρα της Κώστα. Η πρόθεσή τους να δώσουν χαρά μέσα από τη χαρά τους, να προσφέρουν με ανιδιοτέλεια και γενναιοδωρία.
Στέλνω την αγάπη και το ευχαριστώ μου στην οικογένεια της Δήμητρας, του Κώστα, της μικρής Δανάης και του νεοφώτιστου Γιάννη. Και σε κάθε έναν από εσάς που χαρίζετε στο givethekids.
Αυτό που μοιραζόμαστε, να ξέρετε, είναι πολύ σπουδαίο. Ακόμα, κι αν δεν γνωρίζει ο ένας τον άλλο, είμαστε σαν μια μεγάλη οικογένεια που κάθεται γύρω από ένα τραπέζι που γράφει “αγάπη”. Μουτς άπειρα, αγαπημένοι.
H εταιρία ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ προσφέρει στα παιδιά του givethekids
Νιώθω τεράστια ευγνωμοσύνη όταν τέτοιες πράξεις από τόσο μεγάλες εταιρίες συμβαίνουν στ’ αλήθεια, κι όχι απλώς σε μια τηλεοπτική διαφήμιση.
Πρόσφατα η εταιρία ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ που, θυμηθείτε πόσα αγαπημένα μας προϊόντα τους έχουμε στο σπίτι μας, προχώρησε σε μια πολύ συγκινητική ενέργεια:
Δώρισε στο givethekids προϊόντα της, κούτες γεμάτες μπισκότα Μιράντα, Cream Crackers, Φρυγανιές, Γεμιστά ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, για να τα προωθήσουμε σε οικογένειες που στηρίζει και φροντίζει το givethekids.
Τα “γλυκά” αυτά πακετάκια έχουν ήδη προωθηθεί σε οικογένειες και έχουμε ακόμα πολλά να μοιράσουμε. Και είναι σαν να μοιράζουμε μια γλυκιά αγκαλιά. Το είδαμε στα μάτια και των μαμάδων και των μικρών όταν τους δίναμε στο χέρι ένα πακέτο Μιράντα. Τι όμορφη στιγμή!
Γιατί ξέρετε, δεν είναι το δώρο. Είναι η κίνηση ντυμένη με αγάπη και αληθινό ενδιαφέρον που έχει σημασία.
Γι’ αυτό και ευχαριστούμε από την καρδιά μας την εταιρία ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, τους εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη και τους στέλνουμε την αγάπη μας.
Όσο υπάρχουν εταιρίες σαν την ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, συνεχίζουμε να νιώθουμε ότι δεν είμαστε μόνοι στο δρόμο της αλληλεγγύης και της γενναιοδωρίας.
Ας γίνουμε αυτό που πάντα θέλαμε να είμαστε: γενναιόδωροι και γεμάτοι αγάπη
Σαν μία ανάσα σε όλα αυτά που συμβαίνουν αυτές τις μέρες, θέλω να μοιραστώ μαζί σας δύο όμορφες στιγμές του givethekids.
Μια μαμά, η Δήμητρα, από καιρό μου είπε πως στη βάφτιση του μωρού της θα ζήταγε από τους καλεσμένους της να μην φέρουν δώρα αλλά να χαρίσουν ο, τι επιθυμούσε ο καθένας για να μας τα προσφέρει. Είχε αγωνία αν θα τα κατάφερνε να τους πείσει: η βάφτιση έγινε και πανευτυχής με πήρε να μου πει πως ναι, ο κόσμος έφερε και χάρισε πολλά πολλά καλά. Την άκουσα τόσο χαρούμενη και εμένα με άκουσε τόσο συγκινημένη.
Μια άλλη μαμά, η Ευτυχία, που πριν από λίγο τη συναντήσαμε για να χαρίσει πραγματάκια της μόλις 6 μηνών μικρής της, με απίστευτη ευγένεια και γλυκύτητα, μας είπε πως με πολλή χαρά θα ήθελε να κάνει μαθήματα αγγλικών σε παιδιά που το χρειάζονται και δεν μπορούν να τα κάνουν. Δεν βρήκα λόγια να της πω πόσο υπέροχο ήταν αυτό που προσφέρθηκε να κάνει.
Και οι δύο τους με έκαναν να νιώσω πώς κάθε μέρα όλοι μας γινόμαστε αυτό που πάντα θέλαμε να είμαστε: γενναιόδωροι και γεμάτοι αγάπη. Τις ευχαριστώ. Και όλους εσάς που χωρίς πολλά πολλά βοηθάτε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Μουτς άπειρα.
100 εκεί; Εδώ School Billy!
100 εκεί; Ναι, με ακούτε; Παρακαλώ θέλω να κάνω μια καταγγελία.
Πώς; Ναι, ναι, σοβαρά σας μιλάω. Τι σημαίνει είμαι πολύ μικρός; Ναι μικρός είμαι, αλλά τι δηλαδή δεν μπορώ να κάνω μια καταγγελία;
Ακούστε με, σας παρακαλώ. Θέλω να σας δηλώσω πως χθες στο σχολείο υπέπεσα σε 2 αδικήματα. Πρώτον δάγκωσα ένα παιδάκι. Και δεύτερον είπα σε ένα άλλο παιδάκι, στο Χριστόφορο συγκεκριμένα, να φύγει από κοντά μου γιατί ήθελα να παίξω μόνος μου.
Πώς; Δεν είναι αυτά αδικήματα; Μα φυσικά και είναι. Είμαι ένοχος και πρέπει να έρθετε να με συλλάβετε. Ναι, αυτό που ακούτε, ελάτε να με συλλάβετε και να με ρίξετε σε μια… παιδική χαρά για να πληρώσω. (more…)
Γκρίνια mode-on
Για να είμαι ελικρινής δεν περίμενα να αρρωστήσω τόσο γρήγορα αρχίζοντας το σχολείο. Άκουγα τις φίλες της μαμάς που της έλεγαν “Να είσαι έτοιμη να φέρει σπίτι όλες τις ιώσεις” μα νόμιζα πως οι ιώσεις είναι τίποτα κοριτσάκια. Μπα, λάθος είχα αντιληφθεί. Ιώσεις είναι αυτά που κολλάμε μεταξύ μας τα παιδιά στο σχολείο.
Έτσι κι εγώ από την Παρασκευή που γύρισα, την είχα φέρει σπίτι. Στην αρχή πόναγε το κορμάκι μου, μετά έκανα λίγο πυρετό, μετά άρχισε να πονάει ο λαιμός. Και μετά την έπεσα στο κρεβάτι με το θερμόμετρο αγκαλιά. Εννοείται πως κοιμήθηκα στο κρεβάτι του μπαμπά και της μαμάς. Αυτό ομολογουμένως ήταν το μόνο θετικό.
Όλο το σαββατοκύριακο, δεν ήθελα να φάω, να παίξω, να βγω βόλτα, τίποτα δεν ήθελα. Απλά ξάπλωνα στον καναπέ και έβλεπα λίγο τηλεόραση. Δηλαδή έχανα το χρόνο μου.
Το μόνο που ήθελα ήταν να είμαι κοντά στη μαμά. Δεν την άφηνα να κάνει ρούπι, λέμε. Ούτε να φάει, να δουλέψει, να πάει στο μπάνιο δεν μπορούσε χωρίς να την ακολουθώ κατά βήμα. Ο μπαμπάκας μου ο καλός έκανε ό,τι μπορούσε, μα τον στεναχώρησα κι αυτόν, γιατί το μόνο που φώναζα ήταν “μαμά και μαμά”.
Και κάπου εκεί, άρχισα να γκρινιάζω ακατάπαυστα και να αδυνατώ να σταματήσω λες και ημουν εθισμένος στον τζόγο. Μου έλεγε η μαμά μου να παίξουμε, γκρίνιαζα. Μου έλεγε να διαβάσουμε, γκρίνιαζε. Μου έλεγε να δούμε “Μικρούς Άινστάιν”, γκρίνιαζα. Δεν μου έλεγε τίποτα, πάλι γκρίνιαζα. Λες και ήταν ο μόνος τρόπος να εκφράσω αυτό που ένιωθα, που εντάξει είπαμε δεν ήταν τίποτα σπουδαίο, μια ίωση μόνο, αλλά για μένα ήταν πολύ δυσάρεστο. Και εξαιρετικά ακατανόητο.Δεν μου επέτρεπε να είμαι ο εαυτός μου. Κι ο μόνος τρόπος που μπορούσα να είμαι, πίστευα πως βρισκόταν στο να είμαι δίπλα στη μαμά.
Η μανούλα μου έκανε όση υπομονή μπορούσε. Δεν λέω με μάλωσε λίγες φορές, αλλά εντάξει, την καταλάβαίνω. Φανταστείτε να σου λένε όλο το 24ωρο στο αφτί: “Γκρίνια mode, Γκρίνια mode, Γκρίνια mode”.
Δευτέρα και σήμερα Τρίτη πάλι δεν πήγα σχολείο. Η γιατρός μας φοβόταν μήπως είχα πυώδη αμυγδαλίτιδα, μα ευτυχώς υψηλό πυρετό δεν έκανα κι έτσι καταλάβαμε πως ήταν απλώς μια ίωση.
Αύριο θα πάω σχολείο. Θέλω κιόλας να πάω.
Μα το υπόσχομαι. Την γκρίνια θα την αφήσω στο σπίτι. Και όταν γυρίσω σίγουρα “θα την έχει κάνει”.
Πριν σας πω μάκια, αν μου επιτρέπετε να σας συνταγογραφήσω το καλύτερο παυσίπονο για την γκρίνια των μικρών σας. Κάντε υπομονή και βάλτε λίγη φαντασία για να τα κάνετε να ξεχαστούν. Θα περάσει. Η γκρίνια μας καμιά φορά είναι ένας ενοχλητικός -το παραδέχομαι- τρόπος να σας πούμε πώς νιώθουμε.
Μάκια.
Αύριο, θα πάω σε άλλο σχολείο;
Δεν θα το πιστέψετε; Σήμερα ήταν πολύ κουλ στο σχολείο. Βέβαια είμαι και πολύ χίπστερ τυπάκι, πάω συχνά Πετράλωνα, Μεταξουργείο, ξέρετε τώρα. Ε, με τόσα που έχουν δει τα μάτια μου τι να μου πει ένα σχολειάκι εκεί πέρα; Μέχρι και tweet στον υπουργό παιδείας έκανα το πρωί.
Αν εξαιρέσουμε πως σήμερα λέρωσα λίγο το βρακάκι μου, συγγνώμη το μποξεράκι μου, και ήθελα συνέχεια να κάνω κακά, και δεν είχα τη μαμάκα μου να με πλύνει και να με καθαρίσει, όλα πήγαν υπέροχα. Δεν λέω, η κυρία Μαρία, όχι η δασκάλα μας, μια άλλη κυρία Μαρία με φρόντισε και με περιποιήθηκε, αλλά τι να έκανε που η μαμάκα μου ξέχασε να μου βάλει δεύτερο μποξεράκι.
Τι να κάνει κι αυτή η μανούλα, τώρα μαθαίνει. Σήμερα θα μου βάλει δεύτερο μποξεράκι και όχι τσορτσάκι, αύριο θα μου βάλει δεύτερο τσορτσάκι και θα ξεχάσει το μποξεράκι. (more…)
