Στο Πέραμα για άλλη μια φορά.
Κάθε φορά που γυρίζω από το Πέραμα νιώθω ότι πρέπει να πω ένα ευχαριστώ για όλα, τα ελάχιστα που έχω. Υλικά αγαθά εννοώ. Στο Πέραμα τα αυτονόητα και τα δεδομένα αποκτούν άλλη μικρότατη διάσταση. Μα και μια καθαρότητα, μια ζωή χωρίς δικαιολογίες και φτιασιδώματα. Δεν ξέρω πώς είναι να ζεις εκεί. Ξέρω ότι όσο περνάει ο καιρός, κανείς μας δεν μπορεί να βλέπει περιοχές σαν το Πέραμα αφ’ υψηλού. Κανένα δεδομένο και για κανέναν δεν υπάρχει πια.
